NOG EEN INTERVIEW MET TERRY GOODKIND
Schrijver van De Wetten van de Magie
door James Frenkel

JF: Terry, jij en ik hebben ongeveer vier jaar geleden al eens gepraat, toen je eerste boek, De Eerste Wet van de Magie gepubliceerd werd. Sinds dat moment heb je nog drie boeken geschreven. Hoe voelt het om schrijver van vier geweldige epische fantasy boeken te zijn? Hoe is je leven veranderd in de afgelopen vier jaar?

TG: Het geeft enorme voldoening om te serie met sprongen te zien groeien en te weten dat de boeken plezier brengen aan zo veel mensen. Schrijven is mijn passie, dus is mijn leven niet echt veranderd. Ik breng nog steeds het grootste deel van mijn tijd door in de wereld van mijn verhalen; dat is wat echt telt voor mij.

JF: Als je besluit een nieuw boek te schrijven, gaat dat dan op dezelfde manier als de eerste keer? In het algemeen, wat doe je om aan een nieuw boek te beginnen?

TG: Ja, dat gaat op dezelfde manier. Ik ben geïnteresseerd in de personages en de emoties van hun dilemma’s. Ik denk gewoon over het verhaal tot het compleet genoeg is in mijn hoofd, totdat de emoties krachtig en echt zijn, totdat het verhaal me opslokt, bijna alsof ik er bezeten mee ben en dan begin ik met schrijven. Voor een deel weet ik niet precies hoe ik doe wat ik doe. Ik doe het gewoon.

JF: Eén van de standaard uitspraken over schrijven is dan de meeste schrijvers geloven dat je moet schrijven over wat je kent. Hoe erg identificeer jij je met Richard Cypher/Richard Rahl, de held van de serie? En als je schrijft over de andere personages, denk je dat ze allemaal voor een gedeelte uit jou komen of zijn je alleen een product van je ervaring met de wereld en contacten met anderen?

TG: Alles eigenlijk. Ik kan ze niet scheiden en zeggen dat het dat is. Sinds ik zo veel over Richard en Kahlan schrijf, hebben ze natuurlijk een groot deel van mij in hen beiden. Ik gaf hen ook kwaliteiten waar ik tegenop kijk en die ik nastreef. Op het zelfde moment zijn de personages een product van mijn levenservaring en van contacten met en het observeren van anderen.

JF: Je hebt vier verhalen verteld over Richard’s wereld en met ieder verhaal heb je ons meer en meer laten zien over die wereld. Hebben we het meeste ervan nu wel gezien of heb je slechts de oppervlakte geraakt van wat je uiteindelijk wilt vertellen over deze wereld? En denk je dat je ons chronologisch mee blijft nemen in deze wereld, een avontuur tegelijk? Of is het mogelijk dat je ons op een gegeven moment mee neemt naar het verleden, misschien de tijd van de grote Tovenaarsoorlog die zoveel problemen heeft veroorzaakt (of zoals sommigen zeggen zoveel problemen heeft opgelost) zo’n drieduizend jaar voor het huidige tijdperk?

TG: als ik over een personage schrijf probeer ik eerlijk tegenover hem of haar te zijn, dus eindig ik eigenlijk per ongeluk met meer vertellen over hun wereld, omdat iedereen gevormd is door de mensen met wie ze in aanraking komen en de wereld waarin ze leven. Als nieuwe personages voorkomen in het verhaal, wordt het dan ook door hun unieke visie op de wereld verrijkt met een extra dimensie en textuur van die wereld. Ik houd er het meest van om de wereld te leren kennen door de ogen van de personages. Over teruggaan naar een eerder punt in de tijd, zoals de grote oorlog, dat is een mogelijkheid. Het zou inderdaad een intrigerend verhaal zijn om te schrijven, maar ik heb er nog niet veel over gedacht omdat ik op een heel rechtlijnige manier denk. Ik stop werkelijk alles in het boek waar ik aan werk. Ik denk dat als ik iets achter zou houden ik mezelf en mijn lezers zou bedriegen. Ik vertrouw erop dat wanneer het tijd is om een nieuw boek te schrijven, dat ik het dan opnieuw kan doen. Ik denk dat als ik me zorgen maakte over boeken in het verleden, dat het me af zou leiden en mijn huidige verhaal daaronder zou lijden. Ik schrijf op de onduidelijke grens van mijn mogelijkheden en probeer altijd verder te komen; ik vind dat mijn lezers dat verdienen.

JF: Wanneer begon je voor het eerst te denken over Richard en zijn avonturen. Hoeveel tijd zat er tussen het moment dat je voor het eerst dacht over De Eerste Wet van de Magie tot het moment dat je begon het op te schrijven in ongeveer de vorm waarin het is gepubliceerd?

TG: Eigenlijk was het Kahlan die het eerst naar me toe kwam. Ik was bezig mijn huis te bouwen in die tijd, in mijn eentje. Ik heb altijd verhalen in mijn hoofd geschreven, personages bezoeken me steeds, dus vond ik het niet vreemd. Toen ik besloot dat ik eindelijk mijn droom om te schrijven zou volgen, liet ik het verhaal groeien terwijl ik mijn huis afmaakte. Toen het huis klaar was, begon ik met schrijven. Het schrijven kostte me dertien maanden.

JF: Zijn er schrijvers of verhalen die je favorieten waren toen je klein was?

TG: Als ik niet verliefd werd op een boek, als het me niet boeide, ging ik gewoon op zoek naar iets waar ik wel van hield. Ik ben een zeer kritische lezer. Ik was ook een langzame lezer en ik begreep dat het gewoon niet mogelijk was dat ik ooit ook maar een fractie van al die boeken kon lezen, dus waarom zou ik moeite doen en tijd verspillen aan iets dat me niet boeide? Of het boeide m buitengewoon, of het ging terug op de plank.
Op school ontwikkelde ik een enorme hekel aan saaie dingen lezen en er was geen tekort of einde aan de dagen op school, dus als ik iets ging lezen voor mezelf, kon het me maar beter helemaal overtuigen. Nu heb ik nog minder tijd om te lezen, dus kijk ik op ongeveer dezelfde manier naar boeken. Ik vind het ironisch dat het schrijver-zijn betekent dat je zelf helemaal geen tijd meer hebt om te lezen. Er is zoveel dat ik zou willen lezen tegenwoordig dat ik dezelfde vaardigheden gebruik als toen ik een kind was: een boek moet me aangrijpen, of ik ga wat anders doen.
Ditzelfde heeft veel te maken met hoe ik schrijf. Ik probeer de interesse van de lezer meteen te wekken. In het begin heb je slechts één zin om de lezers nieuwsgierigheid te winnen. Ik probeer die zin interessant genoeg te maken dat de lezer de volgende zin ook wil lezen. Met iedere volgende zin kleur ik voorzichtig een stukje meer in van het plaatje, maar ik ben me altijd bewust hoe makkelijk het is om dat moment te verstoren.
Lees gewoon de eerste zin van één van mijn boeken en je begrijpt wat ik bedoel. Het is moeilijk om slechts die zin te lezen en dan te stoppen. Je voelt je bijna gedwongen om de rest van de eerste alinea te lezen. Wat mij betreft, is dat eerste moment misschien al de tijd die ik heb om aan mijn lezers te bewijzen dat het hun tijd waard is.
En tijd is al wat telt. Iedereen heeft tijdsdruk in zijn leven. Ze hebben familie, werk of school en ontelbare andere belangrijke dingen die hun aandacht vragen. Ik heb het altijd een eer gevonden dat lezers me dat meest waardevolle wat ze bezitten willen schenken: tijd. Ik voel me verplicht om hen waarde terug te geven in ruil voor hun investering. Ik probeer niet hun tijd te verpillen, door het hun tijd waard te maken vanaf de eerste zin.
Terwijl ik opgroeide las ik fictie en non-fictie tegelijk. Ik voelde geen groot verschil tussen de twee; een verhaal was een verhaal. Ik las wat me interesseerde. Toentertijd was ik gefascineerd door de plaatjes in mijn hoofd die gecreëerd werden door de werelden en ik schaam me om te bekennen dat ik nooit veel aandacht gaf aan wie die woorden hadden geschreven. Ik kende maar weinig namen van schrijvers, gewoon omdat ze op het omslag van het boek stonden en als je dat maar lang genoeg gebruikte moest je op een gegeven moment die naam wel opmerken, maar ik besteedde er nauwelijks aandacht aan.
Ik keek naar het bok vanwege de titel, of het fictie was en een concept opriep dat ik interessant vond of dat het veel avontuur beloofde, of een non-fictie boek of verhaal en het een onderwerp was waar ik wat van af wilde weten, zoals een beroemde zeeslag of een verhaal over hoe raketten werden gemaakt of een verhaal over Daniel Boone.
Ik houd van verhalen over mensen met moed. Mensen als Francis Lewis. Zijn vrouw was gevangen genomen en behandeld met zoveel geweld dat ze kort nadat hij gevangen uitwisselde met de vijand om haar vrij te krijgen, stierf. Mensen als John Hart, die zijn leven riskeerde om thuis te komen om bij zijn stervende vrouw te zijn. Soldaten reden vlak achter hem en hij ontsnapte ternauwernood het bos in. De soldaten verwoestten zijn boerderij en volgden hem het land door. Toen hij eindelijk naar huis kon glippen, was zijn vrouw dood en zijn dertien kinderen gevangen genomen door de vijand, om nooit meer terug te worden gezien. En je had Abraham Clark. Zijn twee zonen, die ook vochten voor vrijheid, waren gevangen genomen en naar een berucht gevangenisschip gebracht waar elfduizend gevangen zouden sterven. De vijand bood hem aan zijn zoons te sparen als hij zijn vrijheidsstrijd op zou geven en trouw zou zweren aan de koning. Zijn antwoord was nee.

JF: Denk je dat er een tijd komt dat je alles hebt verteld wat je wilde over Richard en een compleet ander boek gaat schrijven. Heb je andere soorten fantasy verhalen die je ooit wilt opschrijven? Denk je dat je ooit verhalen zult schrijven die geen fantasy zijn?

TG: Als je praat over fantasy associëren de meeste mensen het met magie, dus laat me het aanspreken vanuit dat opzicht. In sommige delen is magie een metafoor. Op ongeveer dezelfde manier dat personages in mijn boeken een irrationele angst voor magie hebben, leven wij in een wereld van irrationele angsten. Zoals we bijvoorbeeld bang zijn voor alles dat ‘nucleair’ heet. Ik woonde ooit naast een modelhuis voor zonne-energie en de bouwer had een bord in de tuin waarop stond dat het huis alleen straling van de zon gebruikte. Mensen gingen zelfs helemaal aan de andere kant van de straat lopen omdat ze bang waren van ‘zonnestraling’. Ze waren bang voor het zonnehuis met dezelfde irrationele overtuiging als de mensen die vroeger bang waren voor tovenarij en magie.
Het zonnehuis is een voorbeeld dat ons nu vreemd lijkt, maar we hebben die mogelijkheid in ons om angst rationaliteit, wetenschappelijk bewijs en waarheid te laten overwinnen. Ik zou hier de hele dag kunnen zitten en je voorbeelden geven, maar laat me je er slechts één geven om te laten zien hoe makkelijk deze irrationele angsten kunnen ontstaan.
Ieder jaar sterven er in de V.S. meer dan vijfduizend mensen van voedselvergiftiging door een gevaarlijke bacterie, hoewel we al tijden de mogelijkheid bij de hand hebben om deze doden te voorkomen: bestraling. Het is een proces dat eindeloos is bestudeerd en waarvan talloze malen bewezen is dat het veilig is, maar toch willen de meeste mensen liever een verschrikkelijke, pijnlijke, slepende dood voor hun kinderen riskeren dan hen veilig voedsel te geven dat zo is bereid. (De kruiden bij de kruideniers worden al tijden zo behandeld, net als veel van het graan.) Er is geen einde aan de groep mensen die deze angsten aanstoken. Veel van hen zijn gewoon in de greep van deze angsten, andere zijn koelbloedige gebruikers ervan.
De meeste mensen weigeren de waarheid te zien; in een recente enquête zegt driekwart van de bevolking dat ze geen voedsel willen eten dat zo is behandeld. Politici kennen de uitslagen van zulke enquêtes, dus nemen ze wetten aan tegen deze behandeling, ironisch genoeg onder de naam van ‘publieke veiligheid’, ondanks de wetenschappelijke bewijzen dat het veilig is, ondanks de waarheid. Deze onruststokers overschreeuwen de onbegrepen oplossing en veroorzaken zo dat onnodig lijden en dood blijft bestaan onder duizenden, voornamelijk kinderen.
De volgende keer dat je hoort van een nieuwe uitbraak van voedselvergiftiging en je ziet een kind in het ziekenhuis met allerlei slangen eraan vast en je hoort dat ze zo moet blijven voor maanden en dat er schade zal zijn aan haar hersenen, als ze al blijft leven en de verslaggever zegt dat het wordt veroorzaakt door een gevaarlijke bacterie, E. coli, dan heeft hij het fout; het lijden, de schade, de rivieren van de tranen van de ouders en de mogelijke dood zullen veroorzaakt zijn door irrationele angsten. Weer een kind opgeofferd op het altaar van fanatisme.
Dit is gedeeltelijk wat ik bedoel met magie als metafoor voor technologie. Irrationele menselijke angsten en geloofsovertuigingen zijn weinig anders dan ze waren vijfhonderd jaar geleden, of duizend jaar, of tweeduizend. Wat dat betreft hebben we helemaal niet veel vooruitgang geboekt. Alleen al wat ik net zei over het bestralen van voedsel is de oorzaak van een storm van emoties die niet zo veel anders zijn dan de vijandelijkheid tegenover vermoedelijke heksen en dat is precies mijn punt.
Er is absoluut geen verschil tussen de forensische psychologie van ‘Mijn gewrichten jeuken omdat er een heks op straat is die slechte spreuken over me uitspreekt’ en ‘mijn gewrichten jeuken want de elektriciteitslijnen zenden een lage frequentie van elektromagnetische straling uit’. Geen enkel.
Feiten en waarheid betekenden vroeger net zo weinig als nu. Het is een tijdloos menselijk kenmerk dat we geërfd hebben van onze voorouders, zoals angst voor het donker, en daarom kunnen we ons er instinctief mee identificeren. Het is dit conflict tussen irrationele angst en waarheid dat me inspireert en ideeën geeft. Ik houd ervan mensen te laten denken. Ik houd er ook meer van het verhaal met de heks.
Nu, laten we aannemen dat in een boek een personage om moet gaan met het feit dat ze heel snel ergens moet komen, er staan levens op het spel, en haar auto start niet. Vatten mensen dat samen door te zeggen: ‘In dit verhaal waarin technologie de verkeerde kant op gaat…’ Natuurlijk niet. Om de emotie in het verhaal te missen zou een duidelijk voorbeeld van domheid zijn, maar toch is dit precies wat er vaak met fantasy-mensen gebeurt als ze zeggen: ‘In dit verhaal waarin in magie de verkeerde kant op gaat…’ Ik schrijf geen boeken over magie. Ik schrijf verhalen over mensen die gewoon om moeten gaan met magie als één van de factoren in hun leven, zoals wij moeten omgaan met de technologie om ons heen. Ik ben trots op de verhalen die ik schrijf; ik ben beschaamd voor de onwetendheid van degenen die ze niet begrijpen.
Lezers maken een grote fout als ze mijn boeken gaan lezen omdat ze denken dat ze alleen verhalen over magie lezen. Dat is alsof je naar een rockconcert gaat alleen om kapsels te zien. Te denken dat deze verhalen alleen over magie gaan is de echte magie van het verhaal missen. Ik heb nog nooit een brief ontvangen van een lezer die me vertelde dat hij of zij alleen van mijn boeken hield vanwege de magie. Ze zeggen allemaal dat ze houden van de boeken omdat ze zich kunnen invoelen in de personages en betoverd zijn door het verhaal. Lezers snappen het.
Ik denk dat aanbevelingen van mensen die het boek hebben gelezen de beste manier is om dat soort vooroordelen te breken. Mijn hoop is het idee wat fantasy precies is uit te breiden en meer mensen er plezier in te laten hebben. Ik streef dit doel na door te proberen zo goed mogelijke boeken te schrijven. Ik heb er veel plezier in en ben van plan er nog lang mee door te gaan.
Ik weet hoe makkelijk het is voor mensen om een boek terg op de plank te zetten.
We leven in één van de meest politiek onderdrukte tijden in de geschiedenis van ons land. De tijd van McCarthy was niks vergeleken bij de gedachtepolitie in deze donkere tijd van politieke correctheid. Het gebruik van verkeerde woorden is nu schrikachtiger dan moord en straf, zowel sociaal en legaal, voor deze overtredingen wordt opgelegd met meer fanatieke ijver.
Onze wetsystemen hebben zich ontwikkeld to weinig meer dan een loterij waarin de vaardigheid van de advocaat om tranen van irrationele angst van een jury los te praten wordt beloond met enorme hoeveelheden geld. Waarheid speelt slechts een kleine rol in het gebeuren. Gezond verstand geen enkele. Vanwege de enorme kosten die vastzitten aan het systeem is het bijna een gesanctioneerde vorm van afpersing, waarin de kosten van verdediging zo hoog zijn dat om te winnen of verliezen, de zaak wel geregeld moet worden buiten de rechtszaal. Onschuldige mensen dragen de kosten van dit gebruik van irrationele angst en bijna alles dat we kopen.
Onze cultuur is gekomen tot het veroordelen van mensen die produceren als harteloos. Onze samenleving verexcuseert degenen die stelen als gerechtigd en degenen die doden als slachtoffers.
Goed wetend van de slechtheden van tirannie, hebben de maker van de grondwet van de V.S. de macht verdeeld over de drie taken van uitvoerend, wetgevend en rechtsprekend. Toch ligt drievierde van de macht nu bij federale agentschappen. Ongekozen bureaucraten schrijven deze wetten (als regels), stellen ze voor, nemen ze aan, spreken recht over de schending ervan en leggen straffen op als boetes en gevangenisstraffen. Wanneer een gerechtshof tegen deze rechtsspraak in gaat, willigen de agentschappen het simpelweg niet in en gaan door met doen wat ze willen. Ze kunnen niet tot de orde geroepen worden.
Vandaag proberen in Amerika veel meer mensen illegale harddrugs dan het lezen van boeken voor hun plezier. We zijn ertoe gekomen drugs te tolereren, zoals zoveel andere dingen, met handenwringend medeleven en begrip.
We hebben een generatie opgevoed van dierlijke kinderen en zo hebben we afstand gedaan van onze verbinding met civilisatie. Bendes hebben nu controle over veel delen van onze steden en regeren deze als feodale koninkrijken. Terwijl ze voor een groot deel geen onderwijs hebben gehad, zijn deze mensen zeker niet dom; ze manipuleren bijna ieder instituut naar hun doel. Ze hebben ons verslagen in ons eigen spel.
Francis Lewis, John Hart en Abraham Clark waar ik het over had? Zij waren ondertekenaars van de Onafhankelijkheidsverklaring. Hoe denk je dat zij zouden aankijken tegen onze losbandigheid. Zouden zij zich die opoffering getroost hebben om ons onze vrijheid te geven als ze wisten dat wij deze zo triviaal zouden waarderen?
Het is voor de dappere geesten als Francis Lewis, John Hart en Abraham Clark dat ik schrijf.
Lezers zijn zeldzame mensen. Ik voel een speciale van met hen. Ik probeer altijd mijn best te doen voor hen; ik probeer de waarheid te schrijven. Fantasy geeft me die kans. Het Zwaard van de Waarheid is een roep van opstandigheid in de groeiende storm van tirannie. Het is een roep voor deze speciale groep van mensen, mensen die het kunnen begrijpen: lezers.
Mijn studie geschiedenis heeft me geleerd dat geen civilisatie de soort van zelftoegestane vernietiging van sociale contacten en familiestructuren die we waarnemen kan doorstaan.
Op een gegeven moment zal er een vijand komen, zoals die altijd doen en ze zullen meedogenloos zijn. Ze zullen een mes onder onze keel houden. Ze zullen plunderen en moorden en ons verkrachten omdat we hebben gefaald in het behouden van onze hard bevochten gift van vrijheid en het uitvoeren van onze taak om de vlam van de ware betekenis ervan brandend te houden.
Zoals Richard zegt, anarchie draagt altijd de kleren van tolerantie en begrip.
En je denkt nog steeds dat ik fantasy schrijf?
De barbaren staan bij de poort, mijn vrienden en ze zijn onszelf.


Tor® and Forge® zijn handsmerken van Tom Doherty Associates, LLC, en zijn geregistreerd in de U.S. Patent and Trademark Office.